خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۸۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای به رخت نیاز من از حد و اندازه بیشبر دل ریش ما بگو چند زنی ز غمزه نیش
۲
ریش غم تو بر دلم هست ز تیغ روز هجردور مَدار دلبرا مرهم وصل خود ز ریش
۳
مرهم وصل چون نداد لطف تو ای طبیب منبر سر ریش خاطرم بیش نمک مزن به ریش
۴
تیر جفای ترکشت بیش مزن به جان مازآنکه فضای کوی تو قبله بود مرا و کیش
صفحهٔ ۱ از ۲