خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۸۵۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
قدّش صنوبریست روان در میان باغدارد بر آستین ز گل و نسترن فراغ
۲
از پیش ما جدا مشو ای جان که در تنمجان جهانیان تویی ای چشم و ای چراغ
۳
از دست باد صبح نسیمی به ما فرستاز زلف عنبرین که بیاسایدم دماغ
۴
یک شب به وصل خویش نوازم که سالهاتا بر دلم نهاده‌ای از هجر خویش داغ
صفحهٔ ۱ از ۲