خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۳۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هنگام صبوح آمد ای هم نفسان خیزیدیاران موافق را از خواب برانگیزید
۲
یاران همه مشتاقند در آرزوی یک دممی در فکن ای ساقی از مست نپرهیزید
۳
جامی که تهی گردد از خون دلم پر کنوانگه می صافی را با درد میامیزید
۴
چون روح حقیقی را افتاد می اندر سراین نفس بهیمی را از دار در آویزید
صفحهٔ ۱ از ۲