خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۹۱۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل به غم تو بسته‌ام و از همه خلق رسته‌امچون سر زلف خویشتن چند کنی شکسته‌ام
۲
یاد من آر از کرم زآنکه به یاد وصل توشاد نگشت خاطرم تا به غمت نشسته‌ام
۳
تا به غمت نشسته‌ام ای بت دلربای منرشته مهر و دوستی از همه کس گسسته‌ام
۴
گر ز کمان ابروان تیر جفا گشاده‌ایدیده گشاده بر رخت دل به جفات بسته‌ام
صفحهٔ ۱ از ۲