خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۹۳۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز عشقت تا ز خود بیگانَه گشتممیان عالمی افسانَه گشتم
۲
ز روی شوق جانان در شبستانبه شمع روی او پروانَه گشتم
۳
ز زنجیر دو زلفت ای دلارامبگو آخر چرا دیوانَه گشتم
۴
به امّیدی که یابم گوهر وصلغریق بحر آن دردانَه گشتم
صفحهٔ ۱ از ۳