خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۹۴۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خیالش دوش ناگه درربودمبهشت روی آن مهوش نمودم
۲
نبودی باورم اوصاف حسنشز هر سو گفت و گویی می‌شنودم
۳
که تا دیدم به چشم خویش رویشمگر بخت و سعادت یار بودم
۴
ببستم دل به زنّار دو زلفشبسی خون دل از دیده گشودم
صفحهٔ ۱ از ۲