خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۹۸۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بر نور شمع رویت پروانهٔ حقیرمبر آتش جمالت تا کی چنین بمیرم
۲
تا کی مرا بسوزی بر آتش فراقتاز دولت وصالت یک لحظه دست گیرم
۳
پروانه‌ای بر آتش ناچار می بسوزمچون از جمال رویت ای دوست ناگزیرم
۴
در وقت جان سپردن گر بر لبم نهی لبای آب زندگانی باشد که من نمیرم
صفحهٔ ۱ از ۲