خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۹۹۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز دیده خون دل تا چند ریزمز دست هجر تو تا کی گریزم
۲
دلم در کوی تو گم گشت ناگاهبگو خاک درت تا چند بیزم
۳
مرا طالع ز وصلت نیست جانابگو با بخت خود تا کی ستیزم
۴
به روز حشر اگر یابم مجالیبه بوی مهر تو از خاک خیزم
صفحهٔ ۱ از ۲