خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۰۰۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دوش می‌رفت دوش بر دوشمزد بُطر آن مه کله پوشم
۲
صبحگاهش به خواب می‌دیدمکه به ناز آمدی در آغوشم
۳
آنچنان بی خبر شدم در خوابکه هنوز از خیال مدهوشم
۴
چه می است اینکه عشق او دردادکه به بویی ز دل بشد هوشم
صفحهٔ ۱ از ۲