خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۰۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا چند زنی تیغ جفا بر دل ریشمزین بیش نمانده‌ست مرا طاقت نیشم
۲
رحمی بکن و بر من دل خسته ببخشایوز دل نمک جور از این بیش مریشم
۳
دل را به غم عشق رخت دادم و عمریستتا از غم دیدار تو بیگانه ز خویشم
۴
مهرم به دلت کم شد و عشقت به دلم بیشغافل مشو ای دوست چنین از کم و بیشم
صفحهٔ ۱ از ۲