خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۰۳۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر خرامی پیش ما در دیدگان جایت کنمجان فدای آن دو رخسار مه‌آسایت کنم
۲
جان چه ارزد دل ندارم گر تو فرمایی سریدارم امّا بر لب لعل شکرخایت کنم
۳
گر مرا دستی بود بر جان خود در عشق تویک نظر فرما که چون مردانه در پایت کنم
۴
سرو چوبین پای در بندست می‌دانم یقیننسبت سرو چمن را چون به بالایت کنم
صفحهٔ ۱ از ۲