خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۰۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا به چند این دیده را در هجر تو جیحون کنمواین دل بیچاره را در عشق تو پر خون کنم
۲
تا کی ای لیلی صفت در آرزوی روی تواین دل پر درد را هر ساعتی مجنون کنم
۳
تا به کی رخ را ز درد هجرت ای زیبا نگاراز سرشک دیدهٔ مهجور خود گلگون کنم
۴
گر هزار افسانه خوانم در غم عشق تو مندر نمی‌گیرد به گوشت ور هزار افسون کنم
صفحهٔ ۱ از ۲