خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۰۴۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جز غم چو نیست حاصل ایام چون کنمتا کی دو دیده در غم او پر ز خون کنم
۲
تا کی ز دیده اشک چو سیماب بفکنمتا چند من به غصّه دوران زبون کنم
۳
تا کی غم زمانه بی مهر دون خورمتا کی قد الف صفتم همچو نون کنم
۴
جان می‌دهیم تا نظری بر جهان کندباشد به حال زار خودش رهنمون کنم
صفحهٔ ۱ از ۲