خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۳۹۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای تو را با هر دلی کاری دگردر پس هر پرده غمخواری دگر
۲
چون بسی کار است با هر کس توراهر کسی را هست پنداری دگر
۳
لاجرم هرکس چنان داند که نیستبا کست بیرون ازو کاری دگر
۴
چون جمالت صد هزاران روی داشتبود در هر ذره دیداری دگر
صفحهٔ ۱ از ۳