خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۳۹۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پیر ما می‌رفت هنگام سحراوفتادش بر خراباتی گذر
۲
نالهٔ رندی به گوش او رسیدکای همه سرگشتگان را راهبر
۳
نوحه از اندوه تو تا کی کنمتا کیم داری چنین بی خواب و خور
۴
در ره سودای تو درباختمکفر و دین و گرم و سرد و خشک و تر
صفحهٔ ۱ از ۵