خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۳۹۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نیست مرا به هیچ رو، بی تو قرار، ای پسر!بی تو به سر نمی‌شود، زین همه کار، ای پسر!
۲
صبح دمید و گل شکفت، از پی عیش، دم به دمچنگ بساز، ای صنم! باده بیار، ای پسر!
۳
تا که ازین خمار غم، خون جگر بود مراهین بشکن ز خونِ خُم، رنج خمار، ای پسر!
۴
چند غم جهان خورم؟ چون نیَم اهل این جهانباده بیار تا کنم، زود گذار، ای پسر!
صفحهٔ ۱ از ۲