خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۰۹۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
صبا رسید و رسانید بوی یار قدیمبه سان عنبر تر می‌دهد ز لطف نسیم
۲
دماغ جان چو معطّر شدم ز باد صبایقین شدم که پراکنده گشت زلف چو جیم
۳
نظر به جانب دلخستگان هجران کنکه نیست طاقت و صبرم ز روی لطف عمیم
۴
ز تشنه آب زلالی مکن دریغ مراکه آب چشمه حیوان تویی و بنده سقیم
صفحهٔ ۱ از ۲