خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۱۰۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چه دردست این که درمانش ندانیمچه بحرست این که پایانش ندانیم
۲
نهال سروی اندر چشم ما رُستکه قطعاً ره به بستانش ندانیم
۳
طبیبانم دوایی تلخ گفتندکه ما درمان هجرانش ندانیم
۴
مرا روی دل اندر کعبهٔ وصلولی حدّ بیابانش ندانیم
صفحهٔ ۱ از ۲