خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۱۰۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون تو طبیب دردی درد تو با که گویمدرمان درد دوری ای دلبر از که جویم
۲
آبم ببرد عشقت بر باد داد عمرماز آتش فراقت کمتر ز خاک کویم
۳
از تاب زلف پُر چین چوگان مزن خدا راکاندر فراق رویت سرگشته‌تر ز گویم
۴
در بوستان وصلت ای جان من چو بلبلبر روی چون گل تو آشفته همچو مویم
صفحهٔ ۱ از ۲