خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۱۰۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
درد دل خویش با که گویمدرمان دل خود از که جویم
۲
بی روی تو اوفتان و خیزانسرگشتهٔ زلف تو چو گویم
۳
جانم به لب آمد از فراقتدر جستن وصل چند پویم
۴
بر حال دلم دهد گواهیخوناب دو چشم و رنگ رویم
صفحهٔ ۱ از ۳