خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۱۳۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای دل غمگین مدار چشم وفا از جهانزانک ندیده‌ست کس غیر جفا از جهان
۲
جان و جهان در غمت صرف شد و عاقبتجز غم عشقت نبود حاصل ما از جهان
۳
گر تو سر زلف خود باز کنی ای صنمبی سخنی بَرفِتد مُشک خطا از جهان
۴
در سر زلفت زنم دست امید از لحدتا به قیامت روم بی سر و پا از جهان
صفحهٔ ۱ از ۲