خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۱۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دلم بگرفت از تنها نشستندمادم رخ به خونِ دیده شستن
۲
روا داری تو مرغ جان ما رابه زاری بال و پر در هم شکستن
۳
طریق عهد با یاران یکدلببستن باز بی جرمی گسستن
۴
نهادن بر ره زاغان گل وصلدل بلبل به خار هجر خستن
صفحهٔ ۱ از ۲