خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۴۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عشق تو مرا ستد ز من بازوافگند مرا ز جان و تن باز
۲
تا خاص خودم گرفت کلیمی‌نگذارد مرا به من باز
۳
بگرفت مرا چنان که مویینتوان آمد به خویشتن باز
۴
آن جامه که از تو جان ما یافتمی نتوان کرد از شکن باز
صفحهٔ ۱ از ۳