خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۴۰۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای دل ز دلبران جهانت گزیده بازپیوسته با تو و ز دو عالم بریده باز
۲
خورشید کز فروغ جمالش جهان پر استهر روز پیش روی تو بر سر دویده باز
۳
هر شب سپهر پردهٔ زربفت ساختهرویت به دست صبح به یکدم دریده باز
۴
بدری که در مقابل خورشید آمدستاز خجلت رخت به هلالی رسیده باز
صفحهٔ ۱ از ۳