خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۱۷۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مویت به آفتابِ رخ، ای جان رها مکنشب را ز صبح روی که گفتت جدا مکن
۲
با دوستان وفا کن و زین بیش سر مپیچاز ما و بر دل من خسته جفا مکن
۳
از که شنیده‌ای بت مهروی بی وفابا مخلصان خویش جفا کن وفا مکن
۴
هستی طبیب درد دل خستگان هجردرد مرا که گفت خدا را دوا مکن
صفحهٔ ۱ از ۲