خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۱۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
صبح وصال کی دمد زین شب لاجورد منشکوه هجر چون کند این دل پر ز درد من
۲
آتش اندرون من در تو اثر نمی‌کندهم اثری کند مگر در دل آه سرد من
۳
خون دلم ببین که چون می‌رود از دو چشم جانای دل و دیدگانم از غصّه به روی زرد من
۴
نیک به غور من برس کز غم تو چه می‌کشمور نرسی به غور ما کی برسی به گرد من
صفحهٔ ۱ از ۲