خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۱۹۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جان بدادم در فراق روی اوچند سرگردان شوم در کوی او
۲
دیدهٔ حسرت نهاده بر رهمتا مگر باری ببینم روی او
۳
خوبرو یاریست لیکن تندخویدل به جان آمد مرا از خوی او
۴
از دل خود رشک می‌آید مراتا چرا گشته‌ست هم‌زانوی او
صفحهٔ ۱ از ۲