خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۲۰۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آمد دل ضعیف من اندر پناه توکرد او وطن به سایه زلف سیاه تو
۲
هم در پناه زلف تو باد انتقام اویارب به سرّ سینه مردان راه تو
۳
آخر نظر به حال من مستمند کنکز جان و دل منم به جهان نیکخواه تو
۴
گر بر کنار مردم چشمم گذر کنیباشد در آب دیدهٔ مردم شناه تو
صفحهٔ ۱ از ۲