خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۲۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گشتم از جان بنده بالای توسر فدای روی شهر آرای تو
۲
چون ز من بربود آرام و قرارجان به شوخی غمزهٔ شهلای تو
۳
سرو جان بگذر زمانی سوی ماتا بمالم روی را در پای تو
۴
زلف شبرنگت به روی آشفته کنتا شود مشک ختن لالای تو
صفحهٔ ۱ از ۲