خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۲۲۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای در شکنج زلف تو مرغ دلم جا ساختهجانم روانی مسکن خود را بدو پرداخته
۲
ای نور هر دو دیده‌ام در پیش شمع روی تومسکین دلم پروانه‌وش جان و جهان درباخته
۳
نقد روان ما غمت بربود از دستم ولیدر بوته هجران تو قلب دلم بگداخته
۴
تا کی به غم دم درکشی در هجر او فریاد کنای دل به بستان غمش کمتر نه‌ای از فاخته
صفحهٔ ۱ از ۲