خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۲۳۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تو را لبیست نگارا چو غنچه پُر خندهمرا سریست چو نرگس به پیش افکنده
۲
نقاب از رخ خود برگشا که تا خورشیدشود ز تاب رخ روشن تو شرمنده
۳
تنت ز درد مصون باد و دل ز غم آزادکه نیست ذات شریفت به این دو ارزنده
۴
منت ز جان شده‌ام بنده و خداونداننظر ز روی عنایت کنند بر بنده
صفحهٔ ۱ از ۲