خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۲۴۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دو دیده بر سر راهت نهاده‌ام بازآیبلا و غصّه ازین بیش بر جهان مفزای
۲
بگیر دست ضعیفم به وصل خویش شبیمبر چو گیسوی پرتاب خویشتن در پای
۳
اگرچه عهد ببستی ولی یقینم بودکه هر سخن که بگویی نیاوری بر جای
۴
بیا و یک نظر از روی مهر با ما کنکه هست روی چو خورشید تو جهان آرای
صفحهٔ ۱ از ۳