خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۲۵۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا کی دلا به دام غمش اوفتاده‌ایصد داغش از فراق به جانم نهاده‌ای
۲
تا چند جان به زلف دلاویز بسته‌ایتا سیل خون ز دیده روانم گشاده‌ای
۳
ای ماه مهربان چو سر زلف خویشتنبردی ز دست ما دل و بر باد داده‌ای
۴
چون سرو ایستاده‌ای به لب جوی در چمنهرگز ز لب تو کام دل ما نداده‌ای
صفحهٔ ۱ از ۲