خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۴۱۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آفتاب عاشقان روی تو بسقبلهٔ سرگشتگان کوی تو بس
۲
ترکتاز هر دو عالم را به حکمیک گره از زلف هندوی تو بس
۳
آب حیوان را برای قوت جانیک شکر از درج لولوی تو بس
۴
جملهٔ عشاق را سرمایه‌هاطاق آوردن ز ابروی تو بس
صفحهٔ ۱ از ۳