خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۲۸۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر شبی روی چو ماه تو دو چشمم دیدیکی چنین شیفته در گرد جهان گردیدی
۲
دل من گر قد چون سرو تو دیدی در باغدرد از آن قامت و بالای تو در دم چیدی
۳
راستی گر ننهادی به خطت سر چو قلمآن همه سرزنش از خلق جهان نشنیدی
۴
گرچه امّید شب وصل تو دادی دل مابی رخ همچو خور دوست کی آرامیدی
صفحهٔ ۱ از ۲