خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۲۹۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چه باشد ار ز من خسته دل تو یاد آریز روزگار وصال و ز عهد دلداری
۲
مکن تو عهد فراموش و مگسل آن پیمانمکش چو سرو سر از ما اگر وفا داری
۳
ز جور و غصه بیازرده‌ای دل ما راچه باشد ار ز وصالم به لطف باز آری
۴
ندادی‌ام شبکی کام دل ز لعل لبمببردی از من بیچاره دل به عیاری
صفحهٔ ۱ از ۳