خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۲۹۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
صبا بازآ که درمانم تو دارینسیم زلف جانانم تو داری
۲
منم رنجور و مهجور از فراقتدوای این دل و جانم تو داری
۳
طبیبان از علاجم خسته گشتندشفای درد من دانم تو داری
۴
بیاور بوی زلفت تا شوم خوشکه در هجران پریشانم تو داری
صفحهٔ ۱ از ۲