خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۳۶۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای جان و زندگانی عمری و شادمانیبر حال ما نظر کن کز لطف می‌توانی
۲
من سخت ناتوانم جز تو کسی ندارماز پیش خود مرانم هرچه کنی توانی
۳
من در غم تو زارم وز خود خبر ندارملطفی بود به کارم گر از غمم رهانی
۴
عشق تو آشکارا شد چون کنم نگاراآخر تفقدی کن ای جان ما نهانی
صفحهٔ ۱ از ۳