خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۴۲۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اگر دلم ببرد یار دلبری رسدشوگر بپروردم بنده‌پروری رسدش
۲
ز بس که من سر او دارم از قدم تا فرقگرم چو شمع بسوزد به سرسری رسدش
۳
سفید کاری صبح رخش جهان بگرفتچو شب به طره طلسم سیه‌گری رسدش
۴
چو آفتاب رخش نور بخش اسلام استاگر ز زلف نهد رسم کافری رسدش
صفحهٔ ۱ از ۳