خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۳۶۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جانا چه باشد ار نظری سوی ما کنیامّید خسته‌ای ز وصالت دوا کنی
۲
تا بر شب وصال تو امّید بسته‌امجانا تو میل هجر بگو تا چرا کنی
۳
هستی تو پادشاه ملاحت چه کم شوداز روی لطف گر نظری بر گدا کنی
۴
بسیار وعده‌ای به وفا کرده‌ای کنونواجب بود که وعده خود را وفا کنی
صفحهٔ ۱ از ۲