خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۴۲۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عشق آن باشد که غایت نبودشهم نهایت هم بدایت نبودش
۲
تا به کی گویم که آنجا کی رسمکی بود کی چون نهایت نبودش
۳
گر هزاران سال بر سر می‌رویهمچنان می‌رو که غایت نبودش
۴
گر فرو استد کسی مرتد شودبعد از آن هرگز هدایت نبودش
صفحهٔ ۱ از ۴