خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۴۲۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عاشقی نه دل نه دین می‌بایدشمن چنینم چون چنین می‌بایدش
۲
هر کجا رویی چو ماه است آسمانپیشِ رویش بر زمین می‌بایدش
۳
زن‌صفت هرگز نبیند آستانشمردِ جان در آستین می‌بایدش
۴
می‌کُشَد هر روز عاشق صد هزاراین چه باشد بیش ازین می‌بایدش
صفحهٔ ۱ از ۶