خلوتی با جهان ملک خاتون
شمارهٔ ۱۴۱۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در مشک نباشد چو سر زلف تو بوییمه را نبود چون رخ زیبای تو رویی
۲
کی دل بشکیبد ز سر زلف دلارامچون صبر کند دیده‌ام از روی نکویی
۳
صبرم تو مفرمای خدا را ز شب وصلزان رو که دل و عشق تو سنگست و سبویی
۴
اندر سر میدان غمت ای دل و دینمعشق تو چو چوگان و دل خسته چو گویی
صفحهٔ ۱ از ۳