خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۴۳۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر مرد که نیست امتحانشخوابی و خوری است در جهانش
۲
می‌خفتد و می‌خورد شب و روزتا مغز بود در استخوانش
۳
فربه کند از غرور پهلوتا نام نهند پهلوانش
۴
مرد آن باشد که همچو شمعیآتش بارد ز ریسمانش
صفحهٔ ۱ از ۶