خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۴۳۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای ز عشقت این دل دیوانه خوشجان و دردت هر دو در یک خانه خوش
۲
گر وصال است از تو قسمم گر فراقهست هر دو بر من دیوانه خوش
۳
من چنان در عشق غرقم کز توامهم غرامت هست و هم شکرانه خوش
۴
دل بسی افسانهٔ وصل تو گفتتا که شد در خواب ازین افسانه خوش
صفحهٔ ۱ از ۳