خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۴۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تو بلندی عظیم و من پستمچکنم تا به تو رسد دستم
۲
تا که سر زیر پای تو ننهمنرسم بر چنان که خود هستم
۳
تا چنین هستیی حجابم بودآن ز من بود رخت بربستم
۴
چون ز هستی خویش نیست شدملاجرم یا نه نیست یا هستم
صفحهٔ ۱ از ۴