خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۵۰۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا بر رخ تو نظر فکندمبنیاد وجود برفکندم
۲
مرغی بودم به دست سلطاناز دست تو بال و پر فکندم
۳
هرچیز که داشتم تر و خشکاز اشک به آب در فکندم
۴
دل سوخته بر بلا نهادمجان شیفته برخطر فکندم
صفحهٔ ۱ از ۴