خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۵۰۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا عشق تو سوخت همچو عودمیک ذره نماند از وجودم
۲
تا بگذشتی چو باد بر منبر خاک فتاده در سجودم
۳
یک لحظه ز تو نمی‌شکیبمخود را صد ره بیازمودم
۴
عشقت چو نشست در دلم ساختبرخاست ز ره زیان و سودم
صفحهٔ ۱ از ۳