خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۵۲۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ترسا بچه‌ای کشید در کارمبربست به زلف خویش زنارم
۲
پس حلقهٔ زلف کرد در گوشمیعنی که به بندگی ده اقرارم
۳
در بندگیش نه هندوم بدخویهستم حبشی که داغ او دارم
۴
پروانهٔ او شدم که هر ساعتدر جمع چو شمع می‌کشد زارم
صفحهٔ ۱ از ۳