خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۵۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خویش را چند ز اندیشه به سر گردانموز تحیر دل خود زیر و زبر گردانم
۲
دل من سوختهٔ حیرت گوناگون استتا کی از فکرت خود سوخته‌تر گردانم
۳
چون درین راه به یک موی خطر نیست مراپس چرا خاطر خود گرد خطر گردانم
۴
می نیاید ز جهان هم نفسی در نظرمگرچه بسیار ز هر سوی نظر گردانم
صفحهٔ ۱ از ۳